..video load..

Punkhurst mutants show


Αντί για ένα ακόμα μανιφέστο, αποφασίσαμε να γράψουμε (μουσικές) ιστορίες απ' το βιός μας!!


Για την αποκατάσταση του πανκ

Τέλη νάηντιζ, αρχές ζίροουζ, η τότε αμούστακη λεσβία – εγώ - έψαχνε να βρει απεγνωσμένα κάτιτις το λεσβιακό στα πάντα. Τιβί (θα φιληθεί η ζίνα με τη γαβριέλλα;), περιοδικά, μουσική, κλαμπ. Στα κλαμπ, όταν είχα λεφτά για να μπω, ένιωθα περιθώριο. Μη έχοντας τη χρηματική δυνατότητα να καταναλώνω συχνά λεσβιακές εμπειρίες για να νιώσω μέλος μιας κοινότητας, κατέφευγα σε φθηνότερες εναλλακτικές. Παράδειγμα, στη μουσική. Ήμουν από αυτές που άκουγε tatu και σκιρτίριζε το φιλοκάρδι. Κάποια κομμάτια μιλούσαν απευθείας στον λεσβιακό πόνο. Όμως, τα σιντί ήταν πανάκριβα, το ίντερνετ υπερβολικά αργό, με ταχύτητα να κατεβάσεις ένα τραγούδι την ημέρα, αν δεν κατέβαζε κάτι ο αδερφός. Οπότε, παλιά μου τέχνη κόσκινο, κασετούλα, ράδιο, κομματάρα, ρεκ, στοπ, μετά πλέη και έχεις όλα τα χιτάκια.

Στα δεκαπέντε μου, ανακάλυψα μία lgbt (το «q» ήρθε λίγο μετά) ραδιοφωνική εκπομπή στο σταθμό «επικοινωνία 94 στα εφ εμ». Αργότερα, που ήμουν και με κοπέλα, η φάση ήταν 94fm, καψουροτράγουδο και αφιέρωση. Οι αφιερώσεις εκφωνούνταν από την παρουσιάστρια οπότε φρόντιζα να τις γράφω ώστε να τις έχω σε μία κασέτα για να ακούω αργότερα τον έρωτα μου να εκπέμπεται. Μία χιλιογραμμένη κασέτα περιείχε μία πολύ χοτ αφιέρωση για πάρτη μου με το «all the things she said» από tatu να παίζει από πίσω. Οπότε την άκουγα συχνότατα. Μόλις τέλειωνε, καπάκια έμπαινε ένα απόσπασμα από μία άλλη εκπομπή που είχα γράψει τυχαία στον ίδιο σταθμό. Οι στίχοι με είχαν ιντριγκάρει: σα ρομπότ είναι οι μπάτσοι, σίγουρα όλοι είναι τσάτσοι, κι από πάνω βρίσκονται άλλοι, οι φονιάδες οι μεγάλοι. Τότε, μπορώ να πω με σιγουριά, ότι άκουσα το πρώτο κομμάτι πανκ έβερ.

Έτος 2005, 19 χρονών πια, χώρισα - πένθος, βγήκα από την αριστερά, πολιτικοποιήθηκα στον «χώρο». Τότε άρχισα να ακούω ελληνικό ροκ. Αμέσως σταμάτησα!! Όμως, η εξοικείωση με τον ελληνόφωνο στίχο ήταν σημαντική γιατί μέχρι τότε δεν τον άντεχα. Ξεκίνησα να πηγαίνω σε πανκ συναυλίες. Επίσης, διοργανώναμε και τέτοιες, με τις αντιφά ομάδες που συνεργαζόμασταν. Ήταν η «μουσική» του χώρου. Οπότε το πανκ ήταν επίσημα στη ζωή μου. Όσο άκουγα πανκ, τόσο χαμογελούσε η καρδούλα μου. Επιτέλους, κάποιοι άνθρωποι είχαν σπάσει τον καθωσπρεπισμό και αράδιαζαν συναισθήματα και βιώματα καθημερινά. Σταμάτησα να επικεντρώνω στη βαβούρα και επικεντρώθηκα στο πάθος.

«αφήστε το κορμί μου ήσυχο», «μπαμπά είμαι γκέι», «άμεση εμπειρία, επιθυμία, επαφή, χωρίς σχολεία, βόλτα στους δρόμους και ζωή, άρνηση των ρόλων που ήδη έχουν ετοιμαστεί», «έχουμε ανάγκη όλοι μιας βάγιας σωστής, ανάγκη να είμαστε όλοι τυπικά υγιείς», «ξέρεις, μαμά, δεν αντέχω να ζω ικετεύοντας. τώρα γεννιέμαι ξανά μέσα απ’ τα σπλάχνα μιας πόρνης», «αηδιασμένη από τα ψεύτικα χαμόγελα χιλιάδων σκοτεινών προσώπων με φορεσιά και ύφος αγίων που το στόμα τους δε στάζει μέλι αλλά αίμα ανθρώπινο», «κι όλοι στις οθόνες απαθέστατα κοιτάμε, ταινίες με πολέμους, μπάτσους και φασίστες», «η ζωή μας είναι η πατησίων», «εσείς την τέχνη σου κι εμείς υποκουλτούρα»

Αργότερα συνειδητοποίησα ότι το πανκ δεν είναι ακριβώς μουσικό είδος. Σύνθια, βιολιά, ακορντεόν, τρομπέτες, όμορφες μίξεις. Είναι κάτι περισσότερο, σαν μία νοοτροπία. Η μουσική της νόου φιούτσουρ νεολαίας. Αντιεμπορευματική, αντιφασιστική, αντιεξουσιαστική, αντί να-φαν-κι-κότες. Πάνω από όλα, πολιτική. Δε λέω εύκολα τη λέξη «πανκ» για να περιγράψω το οτιδήποτε γιατί σιχαίνομαι στις ταμπέλες. Έχω το πανκ στο μυαλό μου σαν μία τεράστια αγκαλιά που χωράνε όλα τα είδη μουσικής, όλα τα άτομα, τα πάντα όλα εκτός από φασίστες με την ευρεία έννοια. Στη θεωρία φυσικά. Και επειδή η πράξη δεν είναι τόσο αγγελικά πλασμένη, τρώμε τη ματσίλα με το κουτάλι με προκάλυμμα μία απολίτικη «κακία» για τα πάντα, την μόδα του πανκ σαν το άλφα και το ωμέγα, κάργα συντηρητισμό, σχεδόν αποκλειστικά ανδροκρατούμενες μπάντες.

Στο χέρι μας είναι να κάνουμε «χώρους», στους οποίους ανήκουμε, πιο δικούς μας. Να προσπαθούμε να βάζουμε τα δικά μας χαρακτηριστικά ώστε η πανκ σκηνή και η κάθε πανκ σκηνή, να μπορεί να συμπεριλάβει όσο πιο πολύ κόσμο είναι δυνατό, να χωρέσει όσες πιο πολλές ταυτότητες. Γι’ αυτό μαζευτήκαμε όσες πιστές και δημιουργήσαμε το punkhurst mutants show, για να φτιάξουμε πανκ στιγμές που να νιώθουμε οικεία. Για να μπασταρδέψουμε φεμινισμό και κουήρ στο πανκ. Καλά μας μπερδέματα!!




Πάντοτε, καθώς μεγάλωνα, ήμουν μέσα στη μουσική και τα μουσικά πράγματα. Μπροστά στην τρομακτική πρόκληση και το νατουραλισμό της εφηβείας, αλλά και της επερχόμενης εφηβικής μοναξιάς, τους πρώτους αποτυχημένους έρωτες, την καταπίεση ανάμεσα στο τί πρέπει να είμαι (και να φαίνομαι ότι είμαι) και στην πραγματική εαυτή μου, την απέχθεια και ταυτόχρονη υιοθέτηση απέναντι στον κόσμο που εκφράζει την κανονικότητα και την αλήθεια του ως τη μόνη έγκυρη και αληθή, η μουσική λειτουργούσε καλά ως μέσο να εκφράσω με λόγια και ήχους όλο τον εσωτερικό μου κόσμο, τις επιθυμίες, τις αλήθειες μου.

Ως κορίτσι δεν μπορούσα και δεν έπρεπε να διεκδικώ χώρο και να εκφράζομαι/συμπεριφέρομαι όπως εγώ το ήθελα. Δεν έπρεπε να φαφλατίζω, αλλά να μιλάω όποτε ‘πρέπει’, και όταν μιλάω να έχω να πω μόνο κάτι καλό. Δεν έπρεπε να βρίζω, αλλά να καταπίνω τα νεύρα μου και να μην νευριάζω. Δεν έπρεπε να φωνάζω γιατί ο ψηλός τόνος της φωνής μου ήταν στριγκλιά και δεν ήταν δυνατή να επιβληθεί όπως η βροντερή αντρική φωνή, αλλά μόνο να γίνει αντικείμενο σχολιασμού και κοροϊδίας. Έπρεπε να συγχωρώ τους άντρες, από παιδιά μέχρι γέρους απλά γιατί “έτσι είναι”. Έπρεπε πάντοτε να φροντίζω την εμφάνισή μου, να βάφομαι, και να προσέχω να μην ξεφύγει η γραμμή του μολυβιού, το κραγιόν ή πόντος απ’ το καλσόν. Έπρεπε να φοράω φούστες και γενικότερα “θηλυκά” ρούχα, πράγμα που σπάνια έκανα. Με φώναζαν αγοροκόριτσο επειδή έπαιζα μπάσκετ και όχι βόλεϋ όπως τα υπόλοιπα κορίτσια, και αυτό ‘ήταν κακό’, οπότε οι γονείς μου συχνά το μετέφραζαν σε ‘διαφορετικό’ και ‘ιδιαίτερο’. Μέσα σε όλα αυτά τα πρέπει και τα μη, η μουσική ξεπρόβαλλε σαν ανάγκη και ως μοναδικό μέσο για να υπάρχω πραγματικά μέσα στο σχολικό, οικογενειακό και ευρύτερα κοινωνικό μου περιβάλλον.

Η ανάγκη αυτή με τοποθέτησε σε μία διαδικασία συνεχούς μελέτης, φοίτησης σε ωδεία κλπ. Όμως δεν αρεσκόμουν μόνο σε αυτό. Σκοπός μου δεν ήταν μόνο να αποδείξω στην εαυτή μου ότι μπορώ να κάνω κάτι καλά. Ήθελα πραγματικά να υπάρξω, και να νιώσω ότι υπάρχω, σε σύνολα ανθρώπων· να επικοινωνήσω τις σκέψεις μου, να συσχετιστώ και να συνυπάρξω με άλλες και άλλους. Η διαδικασία αυτή, όμως, δεν ήταν εύκολη, και με έφερε αντιμέτωπη, ξανά, με το βιολογικό μου φύλο. Δεν μπορούσα να υπάρξω ως κοπέλα σε μουσικό σχήμα αν δεν τραγουδούσα ή δεν έπαιζα πιάνο (ή έστω κανά τσέλο ή βιολί). Και όταν μιλάμε για τραγούδι, όχι ό,τι κι ό,τι· “οι γυναίκες πρέπει να τραγουδούν σε ψηλές οκτάβες, γιατί αν η φωνή τους είναι χαμηλή και έχει γρέζι παραπέμπει σε άντρα.” Θυμάμαι τον καθηγητή του σολφέζ μου να με φωνάζει χλευαστικά ‘καμπαρετζού’ γιατι τάχα η φωνή μου ήταν πολύ πιο χαμηλή από την “φυσική γυναικεία”.

Αυτοί ήταν οι “γυναικείοι ρόλοι” σε μία μπάντα. Το κομμάτι που μου αντιστοιχούσε ως κορίτσι. Τα υπόλοιπα κομμάτια της μουσικής παραγωγής “ήταν, φυσικά, αντρικά”.

Στο λύκειο υπήρχε κατά παράδοση η σχολική μπάντα, η οποία έκανε συναυλίες μέσα στη χρονιά, με ρεπερτόριο επιλεγμένο από τα μέλη της, και η οποία εκπροσωπούσε το λύκειο στο οποίο πήγαινα. Αυτή ανανεωνόνταν συνεχώς, καθώς κάποιες/κάποιοι αποφοιτούσαν κάθε χρονιά. Ουάου! Ακούγεται αστείο και ίσως βαρετό κι αξιολύπητο, αλλά τότε αυτό ήταν για εμένα η μεγαλύτερη ευκαιρία και η καλύτερη επιλογή. Είπα, εδώ είμαστε! Και πράγματι, ο υπεύθυνος καθηγητής, ενθουσιάστηκε που μία κοπέλα(!) έκανε πραγματικά καλά μουσικά περάσματα και γεμίσματα και έπαιζε, γενικότερα, καλή κιθάρα. Πολύ γρήγορα ήρθαν, φυσικά, και (πολλά) αγόρια που έπαιζαν κιθάρα· άλλοι καλοί, άλλοι λιγότερο καλοί, αλλά εδώ ο καθηγητής δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία στο μουσικό τους επίπεδο.. Εγώ βέβαια είχα πεισμώσει! Ήθελα να αναγνωριστώ ως αντίστοιχα ικανή με τα αγόρια κιθαρίστες. Το να καταφέρω να καθιερωθώ ως μία από τις βασικές κιθάρες της μπάντας ήταν πραγματικά άθλος. Διότι εγώ έπρεπε να κάνω εξάσκηση και να αποδεικνύω συνεχώς ότι “είμαι αντίστοιχα καλή με τους συμμαθητές μου” και ότι “είμαι εδώ”, σε αντίθεση με τα αρσενικά της παρέας που απλώς έπαιζαν και πούλαγαν την σχολική τους φήμη με ροκσταρικλίκι. Αυτός είναι και ένας από τους βασικούς λόγους που σιχαινόμουν (και ακόμα σιχαίνομαι) τους βιρτουόζους μουσικούς, και τα υπερβολικά καλοστημένα, τεχνικά, γρήγορα και επιδειξιομανή κιθαριστικά σόλο.

Το να υπάρχουν γυναίκες, τρανς, πούστηδες, λεσβίες στη μουσική είναι ζωτικής σημασίας για μένα! Πρέπει επιτέλους να διεκδικήσουμε χώρο με τους δικούς μας όρους. Να (συν)υπάρξουμε, να εκφραστούμε, να συζητήσουμε η μία με την άλλη. Τις αρρενωπότητες και την ανδρική επιβολή τις βιώνουμε καθημερινά παντού: από το σπίτι, τη δουλειά, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα μμμ, τα μμε και το δρόμο, μέχρι τις συνελεύσεις και τους χώρους από τους οποίους θα περιμέναμε, μεταφυσικά μάλλον, να είναι κάπως διαφορετικοί. Μέσα από τα λάηβ που διοργανώνουμε, προσπαθούμε όλες μαζί, όσες βρισκόμαστε στη διαδικασία, οι φίλες που μας βοηθούν να τα στήσουμε και να τα κάνουμε πραγματικότητα. Αλλά και όσες έρχονται θέλουμε να τα στηρίζουν, να δημιουργήσουμε στιγμές όπου όλα τα άτομα θα μπορούν να υπάρξουν και να περάσουν καλά σε χώρους ασφαλείς, αλλά ταυτόχρονα δημόσιους. Θέλουμε να βλέπουμε γυναίκες και όλες εμάς τις περίεργες στη σκηνή. Στηρίζουμε την αυτοοργανωμένη μουσική και επιθυμούμε να αξιοποιούμε τους δημόσιους και τους κατειλημμένους χώρους.

Είναι πραγματικά τεράστια ευχαρίστηση να βλέπεις τέτοιες επιθυμίες μας να γίνονται πραγματικότητα. Είναι τεράστια ευχαρίστηση να νιώθει η μία την αλληλεγγύη της άλλης.

Η πολιτική δεν γράφεται μόνο στο χαρτί,
Γουστάρουμε να ακούμε γυναικεία/κουήρ/αυτοοργανωμένη μουσική



10/12/2016, νομική σχολή αθηνών, punkhurst mutants show



For the restoration of punk

End of 90’s, beginning of 00’s, a lesbian without a beard yet – me – was looking for finding desperately something lesbian in anything. On TV (is xena going to kiss gabrielle?), magazines, music, clubs. On the clubs, whenever I had the money to enter, I felt in the margin. Without having the possibility to consume lesbian experience so that I could feel a part of a community, I resorted in cheaper solutions. For example, music. I was one of them who was listening to tatu and the heart was pounding. Some songs were speaking directly for the lesbian pain. However, cds were pretty expensive, internet was extremely slow – with its speed you could download a song in one day, if your brother didn’t occupy it much. So, my old art sieve, recording tape, radio, super song, rec, stop, then play and there you have all the hits!

When I was 15, I discovered an lgbt (“q” came later) radio show at the station “epikinonia 94 on fm”. Later, that I was with a girl, the situation was 94fm, love song and dedication. The dedications were broadcasted from the presenter so I was seeing to record them so that I have them in a cassette and here later on my love being transmitted. One tape written again and again was containing a very hot dedication to me with the song “all the things she said” from tatu playing on the back. So I was listening to it regularly. When it was over, instantly, an excerpt of another show was playing which I had recorded by accident from the same station. The lyrics had me intrigued: the cops are like robots, all of them are, for sure, snitches, and above there are some others, the huge murderers. Then, I can say for sure, that I have heard my first punk song ever.

Year 2005, I was 19, I broke up – mourning, I left the left party I was in, I became political in the “scene”. Then I started to listening to greek rock. I immediately stopped!! However, the familiarization with the greek-sound lyric was important because, till then, I couldn’t stand it. I began to go on punk concerts. We were also organizing such, with the antifa groups that we collaborated. Punk was the “music” of the scene. So punk was officially in my life. The more I was listening to punk, the more my heart was smiling. At last, [I found] people who had broke the stuffiness and were arraying emotions and everyday experience. I stopped focusing on the music’s noise and I concentrated on the passion of the lyrics.

“leave my body alone”, “dad, I am gay”, “instant experience, desire, contact, without schools, stroll in the streets and life, denial of the roles that are already prepared”, “we all have a need for a correct Vagia, a need to all be typically healthy”, “you know, mum, I don’t stand living begging. Now I am being reborn inside the guts of a whore”, “disgusted from the phony smiles of thousands dark faces, with the costume and the attitude of saints, whom their mouth it doesn’t drip honey but human blood”, “and we all look into the screens in apathy and watch movies with wars, cops and fascists”, “our life is patission str”, “you make your art and we make subculture”

Later on, I realized that punk is not a specific musical genre. Synths, violins, accordion, trumpets, beautiful mixes. It is something more, it is a mentality. The music of the no-future youth. Anti-commercial, antifascist, anti-authority, lots of antis. Above all, political. I don’t use often the word “punk” to describe anything because I hate labeling. I have punk, in my mind, like a huge hug where it can fit all the musical genres, all the people, everything but fascists, with the wider meaning. In theory, of course. And because reality and action are not made from angels, we are served to eat macho behaviors in tons under the veil of a non-political “badness” against everything, to think punk fashion like the alpha and omega, to receive conservatism and conformist and to get amused from band with men.

It is in our hands to make the “scene” which we belong, more like our own. We can try to put our own features so that the punk scene and every punk scene could include the most people possible, to have a capacity for more identities. That’s why we gathered here, the faithful ones, and created punkhurst mutants show, so that we can make punk moments that we feel more comfortable with; so that we can bastardize feminism and queer in punk. Let’s have a fine mess!!




Always, while I was growing up, I was into music and music stuff in general. Facing the frightening chalenge and naturalism of puberty and the chalenge of the forecoming teenage loneliness, the first failed loves, the oppression in between what I have to be (and seem to be) and what I really am, the repulsion and both the adoption of the world that expresses its normality and truth as the only accurate and real, music operated well for me as the means of expressing with words and sounds all the inner world of mine, my desires, my truths.

As a girl I couldn’t and I shouldn’t conquer space and express myself/behave like I wanted to. I shouldn’t gabble, but talk only when it was the ‘proper moment’, and when talking I had to have only something good to say. I souldn’t swear or get angry, but swallow my nerves. I shouldn’t shout, because the high tone of my voice was taken as a screech and thus it wasn’t strong enough to be imposed like the thunderous male voice does· therefore it could only be an object of commenting and mocking. I had to forgive men, from children to elderies just because ‘this is how men are’. I always had to take care of my appearance, to put makeup on my face, and to put carefully the eyeliner on, the crayon and be careful not to rip my stockings. I had to wear skirts and generally ‘female’ clothes, something that I rarely did. I used to be called a tomboy only because I was playing basketball instead of volleyball like other girls did, and that was ‘wrong’, so my parents often translated that into something ‘different’ and ‘special’. In between all these prescriptions and prohibitions, music rised above like a need and as the only means of helping me actually exist inside my school, family and, generally, social enviroment.

That need put me in a constant study process, conservatories attendance etc. But that was not enough for me. My aim was not only to prove to myself that I could do something good. I wanted to truly exist, and feel that I exist into people ensembles· I wanted to communicate my thoughts, to correlate and coexist with others. But that procedure was not easy, and it got me facing my sex again. I couldn’t exist as a girl in a music band if I didn’t sing or play the piano (or cello or violin at least). And by ‘singing’, we mean that “women must sing in high oktavas, because if their voice is low and have burr it refers to a man”. I remember my solfege (male) teacher jeeringly calling me a “cabaret girl”, because my voice was supposedly lower that the “natural female” one.

These were the “female roles” in a band. The part that corresponded to me as a girl. The rest parts of musical production “were, of course, men’s”.

In high school there was traditionally a school band, which perfomed during the year, with a repertoire chosen by its members, and which represented the high school I was attending. The members were ofter renewed, because some of them graduated each year. Wow! It sounds funny and maybe boring and pathetic, but that was then the best chance and best choice. I said ‘here we are!’ And, indeed, the responsible teacher (also a male), was fascinated that a girl(!) played really nice riffs and bridges, and was playing, genereally, good guitar. Of course, many guys who were playing guitar came along very soon· some of them were good, and some of them less good, but now the teacher didn’t payed much attention to their musical level.. But I was too stubborn! I wanted to be recognised as equally good as the male guitarists. Achieving the place of one of the basic guitars in the band was an actual feat. Because I had to practice and prove constantly that ‘I am respectively good with my classmates’ and that ‘I am here’, in contrast to the males of the band that were just playing and selling their school fame with a rockstar-style. That was, also, one of the main reasons that I hated (and still do) virtuoso musicians and the extremely intricate, skillful, fast and exhibionismatic guitar solos.

The existance of women, trans, fags, lesbians in music is essential to me! We have, eventually, to conquer space with our own terms. To coexist, to express ourselves, to discuss with each other. We experience masculinities and male enforcement everyday, everywhere: from home, work, schools, universities, public transport, the media and the street, to assemblies and spaces which we expected, metaphysically as it seems, to be somehow different. Through the concerts we organize, we altogether try, the ones that participate in the group, our friends that offer their help to set them up and make them real, but also all those that come and support them, to create moments when all persons can exist and have fun, in safe but also public spaces. We want to watch women and all us weirdos on stage. We support d.i.y. music and we desire to reclaim public and occupied spaces.

It is actually a huge satisfaction to see those desires of ours becoming reality. It is a huge satisfaction to feel the solidarity of one another.



School of Law of Athens, 05/03/2016, punkhurst mutants show



За реставрација на панкот

Крајот на 90тите и почетокот на 2000та, јас, лезбејка без стаж, очајно бев во потрага по било што лезбејско: на телевизија (дали Зина и Габриела ќе се бакнат), по списанија, во музиката, по клубови. Во клубовите, кога имав доволно пари за влез, се осеќав на маргината. Без доволно пари за консумирање на лезбејското искуство и можноста да станам дел од заедницата, прибегнав кон поефтини варијанти. На пример, кон музиката. Бев од оние на кои срцето им трепереше кога слушаа тату. Некои песни дирекно зборуваа за лезбејската болка. Тогаш CD-ињата беа прескапи, интернетот неверојатно спор – требаше цел еден ден за да се спушти една песна, под услов брат ми да не спушта ништа друго. Па, мојата позната уметност беше: касетофонот, една касета, супер песна на радио, снимај, стоп, па потоа плеј...и така ги имаш сите хитови на едно место.

Кога имав 15 години, открив една lgbt (“q” дојде покасно) емисија на радио, се викаше „дружба на 94 фм“. Покасно, кога веќе имав девојка, емисјата беше љубовни песни со посвета на 94 фм. Посветите ги читаше водителката на емисијата а јас се трудев да ги снимам за да ги имам на касета и да ги слушам повторно, за повторно да се шири љубовта. Една касета преснимана илијада пати, содржеше една многу јака посвета за мене со песната „all the things she said” од тату, која ја преслушував постојано. На касетат, при крајот имаше влетано, по грешка, извадок од песна снимена од истата радио станица. Текстот на песната ме заинтригира и одеше вака: „полицајците се како роботи, сите полицајци се информатори, а над нив се некој други, убијци големи“ (извадок од песната ΕΛ.ΑΣ. (Полиција) на бендот Антидраси (ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ): „σα ρομπότ είναι οι μπάτσοι, σίγουρα όλοι είναι τσάτσοι, κι από πάνω βρίσκονται άλλοι, οι φονιάδες οι μεγάλοι. “). Можам да кажам дека тогаш ја чув мојата прва панк песна.

2005 година, имав 19 години, раскинав и тагував, ја напуштив левицата и станав дел од политичката „сцена”. Тогаш почнав да слушам грчки рок но веднаш прекинав! Но, запознавањето со грчките лирки беше важно бидејќи до тогаш не можев да ги смислам. Почнав да одам по панк концерти. Ние исто така, заедно со антифа групите со кои соработувавме, организиравме концерти. Панкот беше музиката на „сцената”. Панкот официјално влезе во мојот живот. Колку повеќе панк слушав толку повеќе срцето ми се полнеше со радост. Конечно, пронајдов луѓе кои имаа раскрстено со емоционалната вкочанетост и кои зрачеа со емоции и секој дневни случувања. Престанав да се фокусирам на музиката и почнав да се концентрирам на страста во лириките

„Остави го моето тело на мира“, „тато, јас сум геј”, “инстант искуство, копнеж, контакт, без училиште, скитање по улиците и животот, ги негираме улогите кои ни ги спремате“, “на сите нам ни e потребна една вистинска Вагја, потреба да бидеме типично здрави“, „знаеш мајко, јас не можам да живеам просјачки живот. повторно се раѓам од утробата на една курва“, „згрозена од лажните насмевки на илијадниците мрачни лица со маски и однесувања на светци, од чија што уста не течи мед тука крв човечка“, „и сите ние апатично гледаме во екранот, филмови со војни, полицајци и фашисти“, „нашиот живот е на улица Патисион“, „вам вашата уметност, нам нашата субкултура“.

Подоцна сватив дека панкот не е специфичен музички правец. Сајзери, виолини, хармоника, труби – прекрасни мешавини. Панкот е нешто повеќе, панкот е менталитет. Музиката на младината без иднина. Антикомерцијален, антифашистички, антиавторитарен....многу анти, но пред се, политички. Не го користам често зборот „панк“ за да опишам нешто затоа што мразам етикетирање. Имам панк во мојата глава, како огромна прегратка во која можат да се сместат сите музички правци, сите луѓе, секој/а само не фашисти (во пошироката смисла на зборот). Теоретски, се разбира. Но бидејки реалноста и праксата не се толку совршени, во изобилство ни се сервира мачо однесување под плаштот на неполитичкото „лошо однесување“ против се и сешто, модата на панкот од А до Ш, конзервативност и конформизам, и скоро секогаш машки бендови.

Во наши раце е да ја направиме „сцената“, на која припаѓаме, да стане повеќе наша. Да и дадеме наши карактеристики, така што нашата панк сцената и секоја панк сцена вклучи што е можно повеќе луѓе, што е можно повеќе идентитети. Затоа и се собравме овде, ние кои веруваме во панкот, и го направивме punkhurst mutants show, за да создадеме панк моменти во кои ќе се чувствуваме удобно, за феминистички и квир панк! Да создадеме една испреплетена прекраснотија!

photos by: cement bench
poster 3

 

Aυτοοργανωμένη συναυλία με αντιφασιστικές, φεμινιστικές, κουήρ, ντόπιες μπάντες καθώς και μπάντες από το εξωτερικό:

Carmel Zoum: η γαλλοκονγκολέζα που ραπάρει σε ragga dancehall ρυθμούς. Η ragga dancehall μουσική παραπέμπει στους ρυθμούς της ποπ κονγκολέζικης μουσικής με τους οποίους η Carmel μεγάλωσε. Έχει μία εκρηκτική δύναμη στο μικρόφωνο, φέρνοντας στα αυτιά μας γκρούβι μελωδίες με μία χορευτική ατμόσφαιρα που συναρπάζει. Consciousness, spiritual repatriation/ to all refugees, we say welcome/ Feel di roots, till to the core of the earth/ an black star for all dark warriors.
bandcamp

Maybecyborgs: μία ιδιόρρυθμη ερμηνεία από το βερολίνο. Το maybecyborgs παίζει ποστ πανκ με ένα τεχνητό άρωμα συν μία δυναμική, θορυβώδη, κουήρ τάση. Ένα 100% σόλο σόου και εκκωφαντικό όσο η αγαπημένη σου riot grrrl μπάντα! Ηλεκτρονικά, κιθαριστικά σκρατσαρίσματα συναντούν παθιασμένα παραληρήματα που συναντούν ολντ σκλουλ ντραμιστικά σαμπλαρίσματα που συναντούν σύνθια και ηλεκτρισμό ώστε να γιορτάσουν τον παραλογισμό και να τον κάνουν χορευτικό και σαρκαστικό, εκκωφαντικό και πάντοτε νιαουριστικό.
bandcamp

Poison ivies: οι νομάδες των μητροπόλεων. Τα άτομα συναντήθηκαν στο εδιμβούργο και σχημάτισαν την μπάντα όπου μας χαρίζει ομορφιά στα αφτιά μας. Σαν άτομα αλλά και σαν μπάντα, καταπιάνονται με φεμινιστικά θέματα και ειδικότερα με τις διαπροσωπικές σχέσεις μέσα στους φεμινισμούς. Έχουν κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο μονάχα δύο κομμάτια με στιχάρες που αφορούν την περίοδο και ενάντια σε ένα σίχαμα βιαστή γιατρό στην κόρινθο. Όμως, στις 10/12, θα ακούσουμε ακυκλοφόρητα τους διαμάντια για τόξικ συμπεριφορές σε νόιζ ποπ νότες, μπάμιες τηλεπαρουσιάστριες και ενάντια στη σαπίλα των σχολείων. Ανυπομονούμε!!
youtube

Hello Taiwan: μπάντα δυναμίτης από θεσσαλονίκη. Η πρώτη τους εμφάνιση στο μωβ καφενείο το φετινό μάη, πόρωσε ακόμα και το τσιμέντο της φάμπρικας. Πανκ ρυθμοί, παθιασμένα φωνητικά, άτομα που νιώθουν τους στίχους στο πετσί τους. Περιμένουμε πως και πως τις μουσικάρες τους στην αθήνα. Αλεκζάντρα Κολλοντάι, σε γιορτάζει πια η γκουγκλ, μας γιορτάζει και η γκουγκλ, γυναίκες.
youtube

Οικονομική ενίσχυση απαραίτητη

Μάτσο, σεξιστικές, ρατσιστικές, τρανσφοβικές, ομοφοβικές και λοιπές εξουσιαστικές συμπεριφορές, δε θα είναι ανεκτές.

Diy concert with antifascist, feminist, queer, local bands as well as bands from abroad:

Carmel Zoum: French/Congolese who raps in ragga dancehall rhythms. Ragga dancehall music refers to the rhythms of Congo’s pop music with which Carmel was raised. She has a fiery force in the mic, bringing to our ears groovy melodies in a dancehall atmosphere that fascinates. Consciousness, spiritual repatriation/ to all refugees, we say welcome/ Feel di roots, till to the core of the earth/ an black star for all dark warriors.
bandcamp

Maybecyborgs: berlin-based MAYBECYBORGS perform quirky post punk with artificial flavors plus a strong noisy queer edge. A 100% solo show – only as loud as yr favorite riot grrrl band! Scratchy electric guitars meet passionate rants meet old school drum samplers meet synths and electronics to celebrate absurdity and making it danceable – sarcastic, loud and always meow.
bandcamp

Poison ivies: the nomads of metropolis. They met at edinburgh and formed the band that gives beauty in our ears. As individuals but as a band also, they occupy themselves with feminist issues and especially with intrapersonal correlations in feminisms. They have released only two tracks online that concern period and against a disgusting rapist doctor in korinith. However, on the 10th of December, we will listen to unreleased diamonds of theirs for toxic behaviors in noise pop tunes, lame tv hosts and against the rot in schools. We can’t wait!
youtube

Hello Taiwan: massive band from Thessaloniki. Their first appearance at mov kafenio the May that passed, gave great enthusiasm even at the fabrica’s cement. Punk rhythms, passionate vocals, people who feel the lyrics to their gut. We are looking forward to the fabulous music in athens. Alexandra Kollontai, you are being celebrated by google, google celebrates us, women.
youtube

Donate, if possible

Macho, sexist, racist, transphobic, homophobic and other authoritative behavior will not be accepted.

DIY концерт со антифашистички, феминистички, квир бендови, локални и од целиот свет:

Carmel Zoum: Франузинка/Конгонка која рапува во рага денс ритам. Рага денс ритамот се однесува на ритамот на поп музиката во Конго со која Кармел пораснала. Таа е огнена сила со микрофон, носејќи груви мелодиии на денс атмосферата, која фасцинира. 'Consciousness, spiritual repatriation/ to all refugees, we say welcome/ Feel di roots, till to the core of the earth/ an black star for all dark warriors.'
bandcamp

Maybecyborgs: Базирана во Берлин, свири неконвенционален пост панк со посебна арома плус јак и бучен квир нојз еџ. 100% соло изведба – но бучна колку и твојот омилен riot grrrl бенд! Скреч од електрични гитари со страсни рифови се среќаваат со олд скул драм семплови и синтисајзер и електроника за да ја прославата апсурдноста и да разиграат – сарказам, бука и секогаш мјау.
bandcamp

Poison ivies: Номадките од големиот град. Се сретнаа во Единбург и формираа бенд кој создава убавина за нашите уши. Како иднивидулаки но и како бенд, се преокупирани со феминистички прашања, посебно со меѓуперсоналните корелации во феминизмот. Имаат издадено онлајн само 2 песни кои се занимаваат со менструација и против силувачот доктор од Коринт. На 10 декември ќе ги слушнеме нивните необјавени дијаманти преку нивниот токсичен ноиз поп, површните ТВ водителки и против трулежот во училиштата. Едвај чекаме!
youtube

Hello Taiwan: Масивен бенд од Солун. Нивниот прв настан беше во месец мај во Мов кафаната, давајќи ентузијазам на циментот во фабриката ифанет. Пaнк ритам, страсни вокали, чувствувајќи ги лириките до коска. Се радуваме на доаѓањето на нивната прекрасна музика во Атина. 'Александра Колонтаи, те слави гугл, гугл не слави нас, жените.'
youtube

Донирај, доколу ти дозволуваат условите за живот.

Мачо-сексистичко, расистичко, трансфобно, хомофобоно и било какво авторитарно однесување нема да биде толерирано.

Το punkhurst* mutants show είναι ένα εγχείρημα ατόμων που απλά μας αρέσει η μουσική και γι’ αυτό το λόγο αποφασίσαμε να κάνουμε δημόσιες συναυλίες!! Μας βοηθάει, κιόλας, το ότι κάποια άτομα από εμάς συμμετέχουνε σε ένα αυτοοργανωμένο στούντιο που στεγάζεται σε κατειλημμένο χώρο. Έτσι, τα μηχανήματα που είναι στην κατοχή μας αντί να τα χρησιμοποιούμε μόνο εμείς ή/και να πιάνουν σκόνη, είπαμε να τα αξιοποιήσουμε. Κάποια μάλιστα από αυτά, είναι παρμένα από οικονομική ενίσχυση του κόσμου οπότε, σίγουρα, οφείλουμε να επιστρέψουμε αυτήν την συνεισφορά στην πράξη.

Βέβαια, πέρα από την αγάπη μας να συμβαίνουν γιορτές, κινούμαστε σε πολιτικά πλαίσια. Αυτά τα πλαίσια είναι ο αντιφασισμός, ο φεμινισμός, το κουήρ, η αυτοοργάνωση, η αντιεξουσία. Φροντίζουμε να ψάχνουμε μπάντες πάνω σε αυτά τα πλαίσια και να συζητάμε μαζί τους πριν τις καλέσουμε. Στα μάτια μας, είναι όλες τους υπέροχες αφού τα κίνητρα είναι ανιδιοτελή και πέρα από λογικές αυτοπροβολής. Τέτοιες μπάντες προσπαθούν να υπάρξουν για να είναι ορατές ως οι εαυτές τους σε πείσμα της επιβολής της κανονικότητας. Μέσα σε όλα, η μουσική που φτιάχνουν είναι για να επεκτείνεται μία υποκουλτούρα πάνω σε αυτά τα πλαίσια και να μπορούν να αρθρωθούν οι ίδιες οι μπάντες καθώς και κόσμος που έχει αντίστοιχα βιώματα αλλά δεν έχει αντίστοιχα ακούσματα. Η «πολιτική» μουσική είναι ωραία γιατί αφορά συλλογικοποίηση επιθυμιών, βιωμάτων, έκφραση σκέψεων πέραν των καθιερωμένων εμπορικών προτύπων.

Οι συναυλίες μας, θέλουμε να χωράνε όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα και να νιώθουν την ασφάλεια στο να εκφραστούν ή να είναι απλά οι εαυτές τους. Γι’ αυτό το λόγο, οι εκδηλώσεις μας περιφρουρούνται. Δεν αποτελούμε κάποιο εξειδικευμένο προσωπικό με πολυετή εμπειρία στη φύλαξη. Απλά, έχοντας βιώσει σκατά και εξουσίες, μπορούμε να παρεμβαίνουμε ώστε να περιορίσουμε τυχόν κάφρικες καταστάσεις και συμπεριφορές. Να τονίσουμε ότι πιστεύουμε πως και ο κόσμος που έρχεται έχει ευθύνη της εαυτής του και των διπλανών του. Επίσης, κατά τη γνώμη μας, πρέπει να παρέμβει όπου αντιληφθεί μάτσο, τρανσφοβικές, ομοφοβικές, σεξιστικές, ρατσιστικές, εξουσιασιαστικές συμπεριφορές (το bdsm δεν περιλαμβάνεται σε αυτήν την κατηγορία). Στην καθημερινότητα μας βλέπουμε να συμβαίνουν σιχαμερές καταστάσεις και προσπαθούμε να υψώσουμε ανάστημα. Έτσι, αντίστοιχα, και οι συναυλίες που διοργανώνουμε είναι κάτι αντίστοιχο όντας δημόσιες όπου κάποιο άτομο βλέπει φως και μπαίνει. Να σημειώσουμε ότι ο κόσμος που περιφρουρεί και (θέλουμε να)αποτελεί το κοινό, κουβαλάει τέτοια αντανακλαστικά ώστε να ανταποκριθεί σε μία κατάσταση με τα παραπάνω εξουσιαστικά χαρακτηριστικά και για παράδειγμα να μην αμφισβητεί πχ ένα κουήρ άτομο που έχει δεχτεί βία. Να σημειωθεί επίσης ότι δε μπορούμε πολλές φορές να αποτρέψουμε τη βία από το να συμβεί αλλά σίγουρα προσπαθούμε να την κατευνάσουμε.

Οι συναυλίες μας είναι αυτοοργανωμένες κάτι που σημαίνει ότι τα πάντα στήνονται από εμάς. Επίσης δε χρηματοδοτούμαστε από σπόνσορες αλλά ότι από τη μισθωτή/ ωρομίσθια σαπίλα που λέγεται εργασία. Άρα, η οικονομική συνεισφορά του κόσμου μας είναι επιθυμητή για να συνεχίσουμε.

Στην προσπάθειά μας να γίνουμε πιο κοινωνικά άτομα και να είμαστε πιο ορατές, ίσως φάμε τα μούτρα μας. Αλλά θα υπάρχουμε και θα υπάρχουμε στον δημόσιο χώρο. Και τουλάχιστον, δε θα νιώθουμε κλεισμένες σε γκέτο. Ούτε θα νιώθουμε ότι ζητήματα που πιάνει ο φεμινισμός και η κουήρ θεωρία είναι απρόσιτα και είναι ζητήματα που καταπιάνεται μια ελίτ κόσμου. Γουστάρουμε την φεμινιστική, κουήρ, αντιεξουσιαστική έκφραση που δημιουργούν άτομα μακριά από την αντρική οπτική και γουστάρουμε να τα ακούμε λάηβ. Δεν είμαστε τέλειες ούτε μπορούμε και θέλουμε να γίνουμε τέτοιες. Θέλουμε όμως πούστικο, φεμινισμό στα αφτιά μας και στα μάτια μας και όσο περνάει από το χέρι μας θα προσπαθούμε να τον αναπαράγουμε από τα ηχεία.

Καλά να περάσουμε!

Punkhurst mutants show crew, Πατήσια 4/6/2016

Για σχόλια, αγάπες, μπινελίκια, οτιδήποτε punkhurst.show@gmail.com

Υγ: Αυτή η συναυλία λαμβάνει χώρα στο κτήμα δρακόπουλο στο οποίο δραστηριοποιείται και η ντόπια επιτροπή κατοίκων. Τα άτομα αυτά έχουν κρατήσει με νύχια και με δόντια τον χώρο αυτό από το να γίνει άλλο ένα μολ, άλλο ένα τσιμεντένιο τετράγωνο. Αυτή η ανάσα πρασίνου έχει διατηρηθεί και διαφοροποιηθεί από τους κατοίκους έτσι ώστε να μπορούν να γίνονται συναυλίες, εκδηλώσεις, δρώμενα. Χαιρετάμε την προσπάθεια τους και τον αγώνα τους. Χαιρόμαστε που το κτήμα δρακοπούλου μπορεί, εξαιτίας των κατοίκων, πραγματικά να εκπληρώσει τον προορισμό του και να είναι δημόσιος, κοινωνικός χώρος. Χαιρόμαστε που οι κάτοικοι διατηρούν το χώρο καθαρό, πράσινο και αντιφασιστικό.

Υγ2: Δεν υπάρχουν μόνο γυναίκες, άντρες αλλά και πολλά άλλα φύλα ή και όχι. Γι’ αυτό, καλό είναι να μην υποθέτουμε το φύλο των ατόμων και να ρωτάμε πρώτα σε τι γένος θέλει κάποιο άτομο να του απευθυνόμαστε.

*Η Emmeline Pankhurst αποτέλεσε μία κεντρική φιγούρα των σουφραζέτων τον 19ο και 20ο αιώνα.

Punkhurst* mutants show is an attempt of people who just like music and for that reason we decided to do public concerts!! We are also aided by the fact that some persons of us participate in a self-organized studio that it is located in a squatted space. So the equipment that we have in our disposal, instead of being used only by us or/and to get dust, we said to make a good use of them. Some of them were bought from the financial support of the people so, for sure, we ought to return back this contribution.

Of course, beside our love for celebrations taking place, we move within a political context. This context is anti-fascism, feminism, queer, self-organizing, anti-authority. We see to look for bands inside this context and to talk with them before we invite them over. In our eyes, they are all great since their motives are selfless and beyond the logic of self-promotion. Such bands that try to exist so that they‘ll be visible are themselves in spite of the enforcement of the norm. Above all, the music that they make is to expand a subculture surrounding this context and to be able to vocalize themselves as well as the people that has similar experience but doesn’t have corresponding [musical] hearings. “Political” music is nice because it concerns the collectiveness of desires, experience, expression of thoughts beyond the established commercial standards.

At our concerts, we want to fit in as many people as possible and to feel the safety to express or just being themselves. For that reason, our shows are guarded. We do not consist a special personnel with perennial experience in guard. Having experienced shit and authority ourselves, we can intervene so that we limit troubled situations and behavior. We want to emphasize that we believe that all the people that comes has their responsibility for themselves and for the people next to them. Also, on our opinion, [such people] must intervene wherever are aware of macho, transphobic, homophobic, sexist, racist, authoritative attitudes (bdsm is not a part of this category). In our everyday life, we see happening disgusting situations and we try to deal with them. So, the concerts we organize is something close [to the society] - being public – and people come and go because they heard music, for example. We want to point out that the persons that guard and (we want to) be [also] the audience, carry such reflexes that can respond to a situation with the above authoritative characteristics and, for example, don’t defy a queer person who has received violence. Let’s also point out that sometimes we cannot prevent violence from happening but we can soothe it, for sure.

Our concerts are self-organized something that means that everything is arranged by us. We, also, don’t fund ourselves from sponsors but from our monthly/ hourly paid rot which called work. So, people’s financial contribution is desired so that we can go on.

In our effort to become more social persons and be more visible, we may lose a lot. But we’ll exist and we‘ll exist in public space. And at least, we won’t feel closed up in ghettos. Nor we’ll feel that issues that femism and queer theory are involved with are unreachable and are issues that an elite of people are engaged. We love feministic, queer, anti-authoritative expression that people create beyond the manly view and we love listening to them live. We are not perfect neither we can be or want to be. We do want though, fagish feminism in our ears and our eyes, and as long it is up to us, we will try to play it through the speakers.

Let’s enjoy!

Punkhurst mutants show crew, Patisia 4/6/2016.

For comments, loves, swears, anything punkhurst.show@gmail.com

PS1: This concert is taking place at the drakopoulos land in which the local committee of residents is active. These people have hold, with all means, this space from becoming another mall, another cemented block. This breath of green has been preserved and modified for the residents so that concerts, manifestations, happenings can take place. We salute their efforts and their struggle. We are glad that the drakopoulos land, due to its residents, can really fulfill its destiny and be a public, social space. We are glad that the residents keep the space clean, green and antifascist.

PS2: There are not only women, men but many and more other genders or even not. That’s why, it is good not to assume the gender of any person and to ask in which gender a person wants to be addressed.

*Emmeline Pankhurst was a main figure of suffragettes during 19ο and 20ο century.

                                                                                                                                                                                                 

доаѓа наскоро...

photos by: sophia zachariadi
poster 2

 

Το punkhurst* mutants show αποτελεί μία οργανωμένη «από τα κάτω» πρωτοβουλία ατόμων που ασχολούνται με τα της μουσικής. Τα άτομα αυτά, εμείς, συμμετέχουμε σε ένα μουσικό στούντιο που στεγάζεται σε κατειλημμένο χώρο και από το οποίο χρησιμοποιούμε τον εξοπλισμό για τους σκοπούς της συναυλίας. Στην προσπάθεια να αξιοποιήσουμε τον ελεύθερό μας χρόνο και να συλλογικοποιήσουμε τις επιθυμίες μας, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μουσικές στιγμές με στόχο να δοθεί έμφαση σε μπάντες και άτομα που θεωρούν τις εαυτές τους κομμάτι του ευρύτερου αντιεξουσιαστικού, φεμινιστικού, queer, αντιφασιστικού χώρου. Στη συναυλία συμμετέχουν μπάντες και άτομα που επιλέγουν να κινούνται στα πλαίσια της αυτοοργάνωσης ως μέσο για να μεταδώσουν τη μουσική τους και τη φάση τους και που δεν έχουν βλέψεις να βάζουν λεφτά στις τσέπες τους από τη δουλειά τους.

Τα πενιχρά χρήματα που βγάζουμε από την ωρομίσθια - ως επί των πλείστων - σκλαβιά αποτελεί το μοναδικό κεφάλαιο για τη διοργάνωση αυτής της συναυλίας (και άλλων μελλοντικών). Γι’ αυτό, ζητούμενο είναι η οικονομική ενίσχυση ώστε να μπορούμε να μετριάσουμε το κόστος. Δε βλέπουμε τον κόσμο σαν ευρώ αλλά σαν άτομα που θέλουν να ενισχύσουν όπως αυτά γουστάρουν.

Mας λείπει η διασκέδασή που έχει προσανατολισμό τη διαστροφή της υπάρχουσας καταναλωτικής κουλτούρας. Ελπίζουμε να καταφέρουμε να παράξουμε ρήξη στη σαπίλα που μας λούζει και να αλληλεπιδρούμε με το δημόσιο χώρο για να πάμε παρακάτω όλες μαζί. Ευχόμαστε να χαρεί το μάτι μας από πουστράκια και θηλυκά επί σκηνής που τόσο δε βλέπουμε.

Καλή απόλαυση!!

Αθήνα, 05/03/2016

*Η Emmeline Pankhurst αποτέλεσε μία κεντρική φιγούρα των σουφραζέτων τον 19ο και 20ο αιώνα.

Punkhurst* mutants show constitutes a self-organized initiative of people who are involved with music. These people, we, are participating in a musical studio which is homed in a squatted place and from which we use the equipment for the purposes of the gigs. In our effort to make a good use of our free time and to group our desires, we decided to create musical moments with aim to be given emphasis on bands and persons who consider themselves as a part of the wider anti-authoritative, feminist, queer, anti-fascist scene. In the concert, there are participating people and bands that choose to move inside the context of self-organizing as a mean to spread their music and their minds and that don’ t have views to get money from their work.

Our scanty money that we get from our hourly-paid slavery consists –at the majority – the only fund for the organizing of this concert (and future ones). For that reason, it is desideratum the financial support so that we could moderate the cost. We don’t view the persons as euros but as persons who want to support as they wish.

We miss the fun that would have an orientation at the distortion of the existing consumering culture. We hope we would be able to create a rupture at the rot that we are doused with and to interact with the public space so that everybody will move forward together. We hope that our eyes enjoys of fags and females at scene that we don’t get to watch very often.

Enjoy!!

Athens, 05/03/2016

*Emmeline Pankhurst was a main figure of suffragettes during 19ο and 20ο century.

                                                                                                                                                                                                 

доаѓа наскоро...

photos by: cement bench
poster 1

 

This gig was decided just after midnight of Sunday to Monday at 23/03/2015 and it took place at the yard of the polytechnic university of Athens in less than 18 hours. For the queer punk that we all love. The nine days after the death of the band atzinavoto fegi was celebrated that day with live music from atzinavoto’s zombie and from our beloved prasini lesvia.

Αυτό το λάηβ αποφασίστηκε τα μεσάνυχτα κυριακής προς δευτέρας 23/03/2015 και έλαβε χώρα στον προαύλιο χώρο του πανεπιστημίου πολυτεχνείου αθηνών σε λιγότερο από 18 ώρες. Για το κουήρ πανκ που αγαπάμε. Γιορτάστηκαν τα εννιάμερα της απελθούσας μπάντας ατζινάβωτο φέγι με ζωντανή μουσική από το ζόμπι του ατζινάβωτου και της λατρεμένης πράσινης λεσβίας.

                                                                                                                                                                                                 

доаѓа наскоро...

photos by: cement bench
poster 0.5

 

 

Queer Live 20/2/2015

για όλους τους λόγους του κόσμου!

Η εποχή που ζούμε είναι μια εποχή έντονης ζοφίλας και βαρβαρότητας. Είναι η εποχή που οι τραμπουκισμοί και οι δολοφονίες σε τρανς άτομα εντείνονται. Τα καθημερινά υποτιμητικά βλέμματα γίνονται όλο και πιο συχνά γροθιές στα πρόσωπα των περίεργων και όσων περισσεύουν. Οι "μικρο"ρατσισμοί των λεωφορείων κεφαλαιοποιήθηκαν σε κέντρα κράτησης μεταναστών, σε ξυλοκόπημα γκέι/μπάι/λεσβιών στις πλατείες και στους δρόμους. Είναι η εποχή όπου η υποτίμηση της ζωής έχει δημιουργήσει αποκλεισμούς και απομόνωση.

Σε αυτήν την εποχή εμείς αποφασίσαμε να ενώσουμε τις μοναχικότητές μας και να οργανώνουμε τις απαντήσεις μας. Είναι η πολυπλοκότητα των κοινωνικών σχέσεων (μέσα) (σ)τις οποίες πολεμάμε. Ο επίμονος αναγνώστης θα αναρωτηθεί σ' αυτό το σημείο: "Μα αρκεί ένα live ή ένα πάρτυ για να οργανώσουμε τις απαντήσεις μας;". Αυτό το λάηβ είναι μόνο η αρχή. Η σημερινή ημέρα είναι για εμάς ένα και μόνο ένα παράδειγμα των χιλιάδων τρόπων με τους οποίους σαν οι περίεργες, οι περιθωριακοί, οι φτωχές, οι μη- κανονικοί αυτού του κόσμου, γινόμαστε ορατές, παίρνουμε το λόγο στα χέρια μας, διεκδικούμε τους χώρους και τους χρόνους μας. Δεν μπορούμε να κρύψουμε τη χαρά μας!

Και πώς να το κάνουμε;

Η γιορτή σήμερα δεν χρηματοδοτήθηκε από κάποια μκο, ένα εναλλακτικό μήντιο, ή μια κυβερνητική συνιστώσα. Σε πείσμα των παραπάνω ¨ανώδυνων¨ τρόπων, προτιμήσαμε να βρεθούμε όλες μαζί, να συζητήσουμε, να διαφωνήσουμε, να δουλέψουμε άμισθες, να διασκεδάσουμε παρέα. Και αυτός ο τρόπος φέρει μαζί της πλεονεκτήματα: κουβαλάει συλλογικά βιώματα και εμπειρίες, εκφράζει στη κάθε στιγμή τις δυνατότητες και τις αδυναμίες μας, επικοινωνείται και επικοινωνεί από και με τις ¨από κάτω¨ αυτού του κόσμου. Αυτοοργάνωση λέγεται αυτό και το κάνουμε συλλογικά.

Μια πρώτη γνωριμία
(μέχρι την επόμενη)

Κόντρα σε σεξισμούς και ρατσισμούς, κόντρα στις εξουσίες κάθε είδους, τις ηττοπάθιες και τις ηρωοποιήσεις, ενάντια σε μαγαζιά, μπράβους και ροκ σταρς: αυτά είναι κάποια απ' τα περιεχόμενα με τα οποία σαν αυτοδιαχειριζόμενη δομή στούντιο αναμετριόμαστε μέρα με τη μέρα. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε δημόσια το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι που δέχτηκε να φιλοξενήσει τη σημερινή μάζωξη. Απ' την πλευρά μας, έχουμε την απόλυτη ευθύνη, για το περιεχόμενο της συναυλίας. Όπως επίσης αναλαμβάνουμε την ευθύνη για οποιαδήποτε "ανωμαλία" συμβεί σήμερα εδώ μέσα. Και ευχόμαστε αυτές να είναι πολλές!

στούντιο cthulu

Queer Live 20/2/2015

for all the world’s reasons!

The era that we live in is an era of immense gloom and brutality. It is an era where bulling and murders on trans persons are being excalated. The everyday disparaging gazes are becoming, more and more, fists in the faces of queers and whoever is in “surplus”. The “petit-racisms” of buses have been capitalized in detention centers of immigrants, in bashing gay/trans/bi in the squares and in the streets. It is an era where the devaluation of life has created exclusions and isolation.

In this era, we decided to unite our solitudes and to organize our answers. It is the complexity of the social relations (in which) we are fighting. The persistent reader will wonder at this point: “Is a gig or a party enough to organize our answers?” This gig is only the beginning. Today is for us one example of the thousand ways from which we as queers, marginalized, poor, not-normal of this world, will be visible, take the discourse in our hands, claim our spaces and our time. We cannot hide our joy!

And how do we do it?

Today’s celebration is not founded from an ngo, an alternative media or from a government component. In spite of the above painless ways, we prefer to gather all together, to discuss, to disagree, to work without pay, to have fun together. And this way carries advantages: it carries collective experience, it expresses each moment our potential and our weaknesses, it communicates and it is being communicated from and with the working class people of this world. Self-organized is what this is called.

One first acquaintance
(till the next one)

Against sexism, racism, against any form of authority, defeatism and the heroisms, against the club culture, the door-men and the rock-stars: these are some stuff from the context with which we, a self-organized structure, a studio, fight against day by day. We, publically, want to thank the self-handling space who accepted to put up today’s gathering. From our behalf, we take full responsibility for the concert’s context. As we take responsibility for any anomaly that will take place here, today. And we hope that there will be plenty!

Studio cthulu

                                                                                                                                                                                                 

доаѓа наскоро...

photos by: Ιλεάνα
poster 0.0

Events @ Squat

Ποια θηλυκά κομμάτια της εαυτής σου έχεις καταστρέψει ώστε να επιβιώσεις σε αυτόν τον κόσμο; Σε ποιο σημείο η θηλυκότητα γίνεται συνώνυμο με την απολογία; Ποια άτομα πληγώνουν τον κόσμο που σε πληγώνει; Αυτό προσπαθεί να ανακαλύψει τ@ Alok Vaid-Menon.

Μία βραδιά ποίησης, stand up comedy, drag και πολλών άλλων όπου τ@ Alok θα ταξιδέψει το κοινό σε μία συναισθηματική κλιμάκωση από το προσωπικό έως το πολιτικό.

Βίογραφικό: Τ@ Alok Vaid-Menon (αγγλική προσφώνηση: them/they) είναι έν@ performance καλλιτέχν@, συγγραφέ@, διδάσκαλ@ και διασκεδαστ@. Την τελευταία δεκαετία, τ@ Alok έχει δουλέψει με φεμινιστικά, κουήρ και τρανς κινήματα σε όλον τον κόσμο. Η εκλεκτική αίσθηση του στυλ τ@, του πολιτικού χιούμορ και της ποιητικής πρόκλησης του έμφυλου δίπολου είναι διεθνώς αναγνωρισμένα.
https://www.alokvmenon.com/

Θα ακολουθήσει κοκτέιλ μπαρ.

Μάτσο, σεξιστικές, ρατσιστικές, τρανσφοβικές, ομοφοβικές και λοιπές εξουσιαστικές συμπεριφορές, δε θα είναι ανεκτές.

What feminine part of yourself did you have to destroy in order to survive in this world? At what point does femininity become synonymous with apology? Who hurt the people who hurt you? Alok Vaid-Menon is trying to figure it out.

Join them for an evening of poetry, stand up comedy, drag, and more as they take their audience on an emotional roller coaster all the way from the personal to the political.

Bio: Alok Vaid-Menon (they/them) is a performance artist, writer, educator, and entertainer. For the past decade Alok has worked with feminist, queer, and trans movements across the world. Their eclectic sense of style, political humor, and poetic challenge to the gender binary have been internationally renowned.
https://www.alokvmenon.com/

Cocktail bar after show.

Macho, sexist, racist, transphobic, homophobic and other authoritative behavior will not be accepted.

                                                                                                                                                                                                 

доаѓа наскоро...

poster squat 1

 

Λίγες σκέψεις για την αποψινή βραδιά

Η αποψινή βραδιά θα μπορούσε να είναι αφιερωμένη στην οικειοποίηση της γρουσουζιάς και της μαύρης γάτας. Σίγουρα κάτι που ποθούμε για τη σημερινή γρουσούζικη - κατά το πόπολο - συγκυρία, είναι να νιώσουμε τη ζεστασιά της εν λόγω στιγματισμένης και απόκληρης ημέρας. Όπως και τις περισσότερες από εμάς μας κοιτάνε με μισό μάτι επειδή δεν χωράμε σε κάποια νόρμα, έτσι και η Τρίτη και δεκατρείς θεωρείται αποκρουστική επειδή είναι αυτή που είναι. Είναι, δηλαδή, και Τρίτη και δεκατρείς. Ταυτιστήκαμε, άραγε, τόσο πολύ με αυτήν την καταραμένη μέρα που η ελληνική κοινωνία αναθεματίζει με το που θα ξημερώσει; Η αλήθεια είναι ότι απλά βόλευε τ@ Alok Vaid-Μenon και τις περισσότερες... και τίποτε περισσότερο!

Σαν άτομα και σαν συλλογικότητα είμαστε της άποψης ότι ο καπιταλισμός και η πατριαρχία πρέπει να πεθάνουν. Βαλλόμαστε από την πατριαρχία διαρκώς, όχι μόνο από έναν αόρατο, μακρινό «εχθρό» αλλά και στις πολιτικές, προσωπικές, καθημερινές μας σχέσεις. Επιλέγουμε λοιπόν η πολιτική που συνάπτουμε να φέρει οπωσδήποτε φεμινιστικό γνώμονα.

Ο καπιταλισμός είναι το σύστημα της εκμετάλλευσης, της ενσωμάτωσης, της εμπορευματοποίησης, ο ορισμός της σαπίλας. Γι’ αυτό το λόγο, έχουμε κάνει στο εσωτερικό μας ουκ ολίγες κουβέντες για το κομμάτι της εμπορευματοποίησης στο χώρο της κουλτούρας. Όσο περνάει από τα χέρια μας, θέλουμε να επιλέγουμε άτομα, σχήματα, μπάντες για τα ιβέντ μας που να μη μεσολαβούνται από θεσμούς όπως τα μίντια ή δισκογραφικές και μαγαζιά. Στην προκειμένη περίπτωση του περφόρμανς από τ@ Alok Vaid Menon, ζυγίσαμε το τι μπορούμε να αποκομίσουμε σαν μέρος μίας κοινότητας από ένα τέτοιο περφόρμανς και τον συμβολισμό αυτής εφόσον λάβει χώρα σε μία κατάληψη και όχι σε κάποιο μέρος που θα έπρεπε πιχι να πληρώσουμε είσοδο. Η παλάντζα έγειρε στο να καλέσουμε τ@ Alok.

Ταυτιζόμαστε σε εξαιρετικό βαθμό με το Λόγο (discourse) τ@ Alok. Σίγουρα, οι ζωές μας είναι γεμάτες αντιφάσεις. Είναι καθημερινότητα η εκμετάλλευση που νιώθουμε λόγω των πολλαπλών μας ταυτοτήτων. Για παράδειγμα, λόγω της ταξικής μας θέσης. Όμως – τρίζουν τα κόκκαλα του μαρξ - όταν δέχεσαι βία επειδή πιχι περπατάς στο δρόμο και είσαι ένα πλάσμα περίεργο, ο ουρανός με τ’ άστρα δεν είναι αρκετός για να σε προστατεύσει.

Κουβεντιάσαμε τις διαφορές που μπορεί να έχουμε με τ@ Alok (πιχι έχει συνεργαστεί με μίντια). Τ@ επικοινωνήσαμε ότι δεν πληρώνουμε αρτίστες γιατί την πολιτική δεν την κάνουμε ούτε ως επάγγελμα ούτε ως χόμπι αλλά ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, για να αντιστραφεί η σαπίλα. Έδειξε σε όλα πλήρη κατανόηση και οπότε να 'μαστε!

Θέλουμε να πιστεύουμε το στιχάκι που λέει ότι τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα. Το να ακούμε ποίηση από τ@ Alok, ήταν μία επιβεβαίωση ότι μπορεί να έχει έρθει μία τέτοια όμορφη μέρα. Μέχρι την επόμενη, καλό μας ταξίδι με το διαστημόπλοιο γη.

Μία βραδιά ποίησης, stand up comedy, drag και πολλών άλλων όπου τ@ Alok θα ταξιδέψει το κοινό σε μία συναισθηματική κλιμάκωση από το προσωπικό έως το πολιτικό.

 

Punkhurst mutants show κρου, αθήνα 13/6/2017

Some thoughts for this evening

This evening could be dedicated to the appropriation of the jinx and the black cat. Something that we, certainly, desire for this jinxy -for the mob- circumstance is to feel the warmth of the specified stigmatized and outcast day. Just like most of us are being looked down because we don’t fit in any norm, Tuesday the 13th is considered repulsive just because it is what it is, in so. It is, to wit, both Tuesday and the 13th. Are we that identified with this damned day, so the greek society curses upon its coming? The truth is, this specific date was just convenient for both Alok Vaid-Menon and most of us, and nothing more!

Both as individuals and as a collective we believe that capitalism and patriarchy must die. We are, constantly, being besieged by patriarchy, not only as an invisible, distant "enemy", but in our political, personal, everyday relationships, as well. Therefore, we choose our politics to be driven by feminism.

Capitalism is the system of exploitation, absorption, commercialization; the definition of decay. For that reason, we have internally carried out too many conversations that focus on the commercialization in the cultural space. As far as we can, we want to choose individuals and bands to be parts of our events that are not being arbitrated by institutions like the media, the record companies and the businesses. In this particular occasion, i.e. Alok’s performance, we measured all the things we could obtain as part of a community from such a performance and its symbolism, considering that is held in a squat and not in a place where we should e.g. pay for our entrance. The balance tilted in inviting Alok.

We are being indentified with Alok’s discourse to a large extent. Definitely, our lives are full of contradictions. The exploitation that we feel due to our multimple identities lies around all in a day’s work. For example, due to our class. However -marx is spinning in his grave- when you are being violated because e.g. you walk on the street and you are a weird creature, the starry sky isn’t enough to protect you.

We discussed the differences that we may have with Alok (e.g. they have collaborated with the media). We have get on to them that we don’t pay artists, because we don’t exercise politics neither as a profession nor as a hobby, but as an inextricable part of our lives, to reverse the decay. They showed ultimate understanding in everything and so here we are!

We want to believe in the lyric which says that our most beautiful days, we haven’t lived them yet. Hearing poetry by Alok worked as a reassurance to believe that we might have come in such a beautiful day. Until the next, bon voyage with the spaceship-earth.

 

punkhurst mutants show crew, Athens 13/6/2017

                                                                                                                                                                                                 

доаѓа наскоро...

 
























 
























 
























 
























 
























Who

Τα υποκείμενα που θα εναντιωθούν στην κυριαρχία του κεφαλαίου, πρέπει να αντιταχτούν στον ιμπεριαλιστή παράγοντα που εξουσιάζει τα εργατικά σώματα και μυαλά, την πατριαρχία. Τότε και μόνο τότε, θα μπορέσει ο εργάτης να κάνει έναν ολοκληρωμένο αγώνα για την φτάσει κοντά στο επαναστατικό συλλογικό.

Karl Marx
Το μανιφέστο του προλετάριου, κεφ. 8, 1869

Τι φρούτα είναι τούτα

Το punkhurst mutants show είναι μία αυτοοργανωμένη δομή που σκοπό έχει να δημιουργήσει συναυλιακές στιγμές (και όχι μόνο) με φόντο το κουήρ, τον φεμινισμό, τον αντιφασισμό, ενάντια σε κάθε είδους εξουσία. Οι στόχοι μας είναι μπόλικοι και επικεντρώνονται στη μουσική. Παραδείγματα: Η ύπαρξη διάφορων υποκειμένων που δε χωράνε στο αντρικό πρότυπο και που χρησιμοποιούν δικά τους εργαλεία για να εκφραστούν. Η εξάπλωση της πουστιάς. Η ορατότητα υποκειμένων που δεν ανήκουν σε κυρίαρχες ταυτότητες.

Η καθεμιά μας μπορεί να αραδιάσει πάμπολλες σκέψεις, όνειρα, επιθυμίες για το που μπορεί να κατευθυνθεί μία τέτοια πρωτοβουλία. Σίγουρα, συμφωνούμε στα παραπάνω τα οποία αποτελούν ανάγκες της καθημερινότητάς μας, και κατ’ επέκταση, της πολιτικοποίησή μας. Με άλλα λόγια, το ότι επιλέγουμε να κάνουμε ένα τέτοιο πρότζεκτ, δεν προέρχεται από μία «γραμμή» κάποιας πολιτικής ατζέντας αλλά ως ανάγκη μας να υπάρξει χώρος όπου θα τον νιώθουν οικεία περισσότερα άτομα και θα πάμε όλες μαζί παρακάτω. Κάποιες από εμάς συμμετέχουν σε αυτοοργανωμένο στούντιο από όπου και έχουμε υλικοτεχνική βοήθεια.

Η μουσική ενώνει το πόπολο

Δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στη μουσική γιατί αυτή αποτελεί ένα μεγάλο μέσο έκφρασης της πλάσης, ένα μέσο που καταλαμβάνει πολύ από τον ελεύθερο χρόνο μας. Όπως την έχουμε βιώσει, η πλειοψηφία της μουσικής βιομηχανίας (και της αυτοοργανωμένης) είναι μεσολαβημένη από τα αντρικά γούστα και πρότυπα, όπως, άλλωστε, και όλη η κοινωνία. Σιχτιριασμένες από αυτήν την κυρίαρχη οπτική, πήραμε την απόφαση να κάνουμε αυτό που μπορούσαμε: συναυλίες. Αυτό προκύπτει από το ότι, πέρα από την αγάπη μας για τη μουσική, έχουμε μία κάποια εμπειρία στον τομέα των συναυλιών αφού παίζουμε οι ίδιες σόλο ή και σε μπάντες καθώς και έχουμε βοηθήσει να στηθούν δεκάδες συναυλίες κινηματικού χαρακτήρα.

Η μπίζνα της μουσικής είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο που μας έχει απασχολήσει. Τα πάντα στο καπιταλισμό περιφέρονται γύρω από το χρήμα και την κατανάλωση. Το χρήμα είναι ένας βασικός παράγοντας για την επιβίωση μας που μας αποκτηνώνει. Πόσες φορές είχαμε την επιθυμία να δούμε θεάματα που δε μας το επέτρεπε η τσέπη μας; Όταν, από την άλλη, είχαμε αυτή τη δυνατότητα, ερχόμασταν αντιμέτωπες με μπράβους καθώς και με αρτίστες που μιξάρουν συναίσθημα και πολιτική για να πουλήσουν. Για να το συνοψίσουμε, δε γουστάρουμε την εμπορευματοποίηση των ταυτοτήτων μας για να νιώθουμε ένα ανήκειν. Επιλέγουμε μπάντες που κινούνται σε αντίστοιχα σκεπτικά με εμάς, που προσπαθούν να σπάσουν τη μιζέρια και να μη μεσολαβούνται από το χρήμα.

Εκτός αυτού, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε, με τα δικά μας μέσα, στιγμές γεμάτες με γυναικεία, τρανς, κουήρ, φεμινιστική, αντιφά, αντιεξουσισαστκή έκφραση· τα μέσα της αυτοοργάνωσης. Και προσπαθούμε να το κάνουμε αυτό γιατί κάτι τέτοιο λείπει από τα δικά μας μάτια και αφτιά. Ακόμα και στους χώρους όπου ο κόσμος αντιπαλεύει με την εμπορευματοποίηση της μουσικής, νιώθουμε μόνες και κοιτάμε ένα κάρο μαντράχαλους να διασκεδάζουν ενώ εμείς στεκόμαστε παθητικές και αποκλεισμένες. Θέλουμε να κάνουμε τα πιτ, ντανσφλορς!

Αυτοοργάνωση και αντιεξουσία, έννοιες πασέ....;

Όταν αναφερόμαστε σε αυτοοργάνωση, σημαίνει ότι η διαδικασία μας είναι αντιιεραρχική και οριζόντια και ότι οι αποφάσεις μας παίρνονται κατόπιν σύνθεσης και συνδυαμόρφωσης. Ό,τι επικοινωνούμε στις προκηρύξεις μας, δεν το γράφουμε μόνο και μόνο για να δείξουμε πόσες κουλ λέξεις μπορούμε να χωρέσουμε σε ένα χαρτί. Είναι πράγματα που έχουμε συμφωνήσει, πράγματα που προσπαθούμε να καταφέρουμε και να διαπραγματευόμαστε στην καθημερινότητα μας.

Επίσης ένα βασικό στοιχείο της αυτοοργάνωσης θεωρούμε ότι είναι οι πόροι μας. Τα λεφτά για κάθε συναυλία (αφίσες, μεταφορικά μπαντών, ενοικίαση χώρου κλπ) τα βάζουμε από την τσέπη μας. Δεν έχουμε ούτε σεντς από πουθενά παρά μόνο από όσα λεφτά βγουν από το μπαρ και το κουτί ενίσχυσης. Αυτό το πρότζεκτ γίνεται από άτομα που βάζουν άμισθες εργατοώρες παίρνοντας μόνο την χαρά της στιγμιαίας αίσθησης μίας εν δυνάμει κοινότητας . Δε θέλουμε να κάνουμε επάγγελμα κάτι που διεκδικούμε σαν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Δε θέλουμε, επίσης, να παίρνουμε χρήματα που απλόχερα μπορούν να μας δοθούν. Πολλοί καλοθελητές μπορεί να προσπαθούν να ξεπλυθούν ή απλά να δώσουν λεφτά και μετά να έχουν απαιτήσει που θα αλλοίωνε τα χαρακτηριστικά μας. Εννοείτε τέτοιες παροχές είναι τεράστιες ευκολίες. Σε κάθε περίπτωση, για να κάνουμε οτιδήποτε, δεν πιστεύουμε ότι μας λείπουν τα χρήματα. Όσο έχουμε επιθυμίες, θα καταφέρνουμε να τις υλοποιούμε σιγά σιγά.

Τη λέξη αντιεξουσία την εννοούμε για να προσδιορίσουμε σε ποιον χώρο ανήκουμε. Τα κίνητρά μας είναι κινηματικά. Ελπίζουμε τα άτομα που έρχονται (και οι εαυτές μας μέσα) να επηρεαστούν και να ενδυναμωθούν από αυτές τις συναυλίες , αλλά και να μας δοθεί έδαφος για όμορφες συναναστροφές με ανθρώπους. Κατά τα’ άλλα θα μαχόμαστε με νύχια (βαμμένα ή μη, φαγωμένα ή με μανικιούρ) και με δόντια μέχρι να πεθάνει αυτό το σάπιο σύστημα και η κάθε εξουσία που αυτό παράγει.

Θέλουμε να υπάρχουμε σε (μη-)τόπους πέρα από το ίντερνετ: στη δημόσια σφαίρα όπου περπατάμε και αναπνέουμε και ερχόμαστε αντιμέτωπες με όλη τη σκατίλα που λέγεται κοινωνία. Αυτό σαφώς ενέχει δυσκολίες αλλά τα προτερήματα είναι πολλά περισσότερα όταν στεκόμαστε με σάρκα και οστά εκεί έξω, όταν αρθρώνουμε, συλλογικοποιούμε και εκθέτουμε τις επιθυμίες μας. Βαρεθήκαμε να επιπλέουμε στη μιζέρια του αθηναϊκού βόθρου. Ποθούμε να δείξουμε τον μουσικό πλούτο (και όχι μόνο) που μπορούν να παράγουν καθημερινοί άνθρωποι στον ελεύθερό τους χρόνο. Τον πλούτο που παράγουν άτομα χωρίς να έχουν απαραίτητα το προνόμιο των χρημάτων, που, κατά κύριο λόγο, ανήκουν στην εργατική τάξη και που κάνουν μουσική για να γουστάρουν και για γουστάρουμε.

Υστερόγραφα:

Όπως γράψαμε και παραπάνω, δεν αποτελούμε κάποιο σχέδιο μίας πολιτικής γκρούπας. Προφανώς για να γίνουν οι συναυλίες χρειαζόμαστε βοήθειες. Βοήθειες έχουμε από κοντινά μας άτομα που δείχνουν την αλληλεγγύη τους σε πολλά επίπεδα. Από το να βάλουν μία ιδέα για ένα πανό ή να κολλήσουν μία αφίσα ή να φτιάξουν την αφίσα ή να πεθαίνουν στην ορθοστασία στο μπαρ και σε άλλα πόστα. Χωρίς αυτά τα άτομα, δε θα μπορούσε να γίνουν όλα αυτά εφικτά. Τα αγαπάμε και τα ευχαριστούμε όλα από καρδιάς.

Η λέξη punkhurst χρησιμοποιείται για να δώσει ορατότητα στο πρώτο κύμα φεμινισμού όπου οι γυναίκες μάχονταν για το δικαίωμα της ψήφου των γυναικών, για το δικαίωμα στην εκπαίδευση, πλήρη νομική ισότητα με τους άντρες (οικογενειακό δίκαιο, στο αστικό δίκαιο) κλπ. Συγκεκριμένα, η Emmeline Pankhurst ήταν ένα ηγετικό στέλεχος των σουφραζέτων που δρούσαν στην βρετανία. Οι ίδιες προέβησαν σε ποικίλους τρόπους δράσεων: καθιστικές διαμαρτυρίες, συμβολικές καταλήψεις κτηρίων, πορείες, απεργίες πείνας, βομβαρδισμοί, συγκεντρώσεις κλπ. Στο όνομα pankhurst δε βρήκαμε την αγία μας αλλά ένα πάντρεμα πανκ και φεμινισμού.

Όπως έχουμε ξαναπεί: δεν υπάρχουν μόνο γυναίκες, άντρες αλλά και πολλά άλλα φύλα ή και όχι. Γι’ αυτό, καλό είναι να μην υποθέτουμε το φύλο των ατόμων και να ρωτάμε πρώτα σε τι γένος θέλει κάποιο άτομο να του απευθυνόμαστε.

Λίγες τεχνικές πληροφορίες:

Οι χώροι που επιλέγουμε, προβλέπουμε να έχουνε τουαλέτες (αλλιώς τις νοικιάζουμε). Νομίζω οι περισσότερες κατανοούμε την ανάγκη αυτών.

Οι χώροι που επιλέγουμε, επίσης, μεριμνούμε να είναι προσβάσιμοι σε άτομα με αμαξίδια.

Στο χώρο υπάρχει κουτί πρώτων βοηθειών. Επίσης οι περισσότερες από εμάς έχουν γνώση παροχής αυτών. Επίσης, μεριμνούμε να υπάρχει άφθονο χαρτί υγείας καθώς και σερβιέτες.

The subjects who will combat the dominance of capital, must be opposed in the imperialistic factor that dominates the working bodies and minds, patriarchy. Then and only then, the workers will be able to do a full struggle in order to reach closer to the revolutionary collective.

Karl Marx
The proletarian’s manifest, ch. 8, 1869

What fruits are those

Punkhurst mutants show is a self-organized structure which has an aim to create concert-like moments (and not only) with a queer, feminism, antifascism, against authority setting. Our goals are plenty and they focus on music. Examples: the existence of several subjects who don’ t fit in the male standards and who are using tools of their own to express themselves. The spreading of queerness. The visibility of subjects who don’t belong in dominant identities.

Each one of us can list huge amounts of thoughts, dreams, desires for what direction can take such an initiative. For sure, we agree in all of the above which are consisting our everyday needs and, by extension, our politicization. In other words, the fact that we choose to do such project, doesn’t come from a “directive” of a political agenda, but as our need so that a space can exist which will be felt familiar from lots of people and so we all can move further along. Some of us, participate in a self-organized studio from where we have the technical help.

Music unites the people

We give a great emphasis on music because this consists a huge mean of expression of the world, a mean which occupies lots of our free time. As we have experienced it, the majority of musical industry (and the self-organized) is mediated from men’s taste and standards, like all society. Disgusted by this dominant perspective, we took the decision to do what we could: concerts. This comes from, beyond our love for music, our experience in the sector of concerts as we ourselves play music, solo or in bands, as well as we have helped to set up lots of concerts of the scene.

The music industry is a big chapter that has bothered us. Everything in capitalism revolves around money and consumerism. Money is a basic factor for our survival that is dehumanizing us. How many times did we have the desire to see spectacles that our wallet didn’t allow it? On the other hand, when we had that chance, we came across with security as well as with artists who mix emotion and politics so that they can sell. To make a synopsis, we don’t like the commercialization of our identities so that we feel we belong. We are choosing bands that move around our way of thinking, that try to smash the misery and not to be mediate by money.

Beyond that, we try to create, with our own means, moments filled with women, trans, queer, feminist, antifascist, anti-authority expression: the means of self-organization. And we try to do this because such a thing is missing from our eyes and ears. Even in spaces where people are combating with the commercialism of music, we feel lonely and we look a bunch of boys to have fun while we stand passive and excluded. We want to make the pit like dance floors.

Self-organizing and anti-authority, passé ideas…?

When we refer to self-organizing, we mean that our discussions are anti-hierarchy and horizontally and that our decisions are taken after synthesis and collective configuration. What we communicate through our flyers, we don’t write it down to show how many cool words we can fit in a paper. They are things that we have agreed on, things that we try to achieve and we do negotiate in our everyday lives.

Also, a basic thing of self-organizing, we think it is our resources. The money of each concert (posters, travel expenses of bands, rent of a place etc) are being given from our wallets. We don’t have even a cent from anywhere aside from the money that will be come up from the bar or from the donations’ box. This project is being made from people who put free working hours, getting back only the joy of the instant feeling of a potential community. We don’t want to make a job what we claim as an integral part of our lives. We don’t want also to take money that lavishly can be given to us. Plenty can try to "laundry" or just to give money and have demands which would alter our characteristics. It goes without saying that such provides are a huge convenience. In any case, in order to do something, we don’t belive that we are sort of money. As long as we have desires, we‘ll achieve to make them happen, slowly.

The word anti-authority is said to determine that scene that we belong to. Out motives are towards the movement. We hope the people that come (ourselves also) will be influenced and empowered from these concerts, but also to be given to us a ground to have beautiful contacts with people. In other respects, we will fight with our hearts and bodies, till this rotten system dies and every authority that it produces.

We want to exist at (non-)spaces beyond internet: at the public sphere where we walk and breathe and we come across with all the crap that it is called society. This, obviously, has difficulties but the advantages are so much more when we are standing with flesh and bones out there, when we articulate, make collective and expose our desires. We got bored to float in the misery of the athenian cesspit. We yearn to show the musical wealth (and not only) who can be created from everyday people in their free tims. The wealth that is produced by people who don’t necessarily have the privilege of money, who, mostly, belong to the working class and who do music so that they can enjoy and we can enjoy.

Postscripts:

As we wrote above, we do not constitute a plan of a political party. Obviously, for the concerts to happen, we need helps. The help we have are from close persons that show their solidarity in many levels. From putting an idea for a banner or glue a poster or make the poster or die from standing in the bar and many other duties. Without these persons, all of these could not have been achieved. We love them and thank them from our heart.

The word punkhurst is being used to show visibility to feminism’s first wave where women fought for the right to vote, the right on education, full legal equality with men etc. In particular, Emmeline Pankhurst was a leading figure of suffragettes who took action on britain. The latest did a lot of kinds of actions: sitting protests, symbolic building squats, demonstrations, hunger strikes, bombings, gathering etc. In the name pankhurst we didn’t find a saint but a wedding between punk and feminism.

As we have said before: there are not only women, men but many and more other genders or even not. That’s why, it is good not to assume the gender of any person and to ask in which gender a person wants to be addressed.

Some technical info:

The spaces that we choose, we see into having toilets (otherwise we rent). We think most of us understand their need.

The spaces that we choose also, we see into being accessible to people with wheelchair.

In the concert spaces, there is a first aid kit. Most of us have knowledge on how to provide first aid. We also see into there is plenty of toilet paper and also pads for period.

Борбата против доминацијата на капиталот започнува со борба против империјалистичкиот фактор кој доминира со работничкото тело и ум – патријархатот. Само тогаш, работниците/чките ќе можат целосно да се изборат и да стигнат поблиску до револуционерниот колектив.

Карл Маркс
Пролетерски манифест, гл. 8, 1869

Какво е ова овошје?

Punkhurst mutants show е самоорганизирана структура чија цел е создавање на концертни моменти (и не само тоа) со квир, феминистичка, антифашистичка, антиавтроритарна поставка, против секој вид на авторитет. Целите се многу а фокусот е на музиката. На пример, една цел е постоењето на различни субјекти кои не се вклопуваат во машките стандарди а кои користат свои алатки за самоизразување. Ширење на квир културата. Зголемување на видливоста на сите кои не се вклопуваат во доминантните идентитети.

Секој/а од нас може да ти наброи еден куп мисли, соништа, желби за насоките на нашата иницијатива. Но сите се согласуваме со горе напишаното, што претставува дел од нашите секојдневни потреби и, уште повеќе, е нашиот политички став. Со други зборови, ние избравме да го правиме овај проект, не под „директива“ на некоја политичка агенда, туку поради потребата од постоење на простор во кој луѓето ќе се осеќаат удобно, и сите заедно да направиме едно придвижување. Некои од нас се вклучени во самоорганизирано студио од каде доаѓа логистиката и техничката поддршка.

Музиката ги обединува луѓето

Ставаме голем акцент на музиката бидејќи музиката е начин на изразување за огромен дел на светот, нешто што исполнува голем дел од нашето слободно време. Искуството вели дека поголемиот дел од музичката индустрија (вклучувајќи ја и самоорганизраната) е поделена според машкиот вкус и стандарди, како што впрочем се и поделбите во општестовото. Згрозени од оваа доминантна перспектива, одлучивме да правиме тоа што можеме: концерти. Ова произлезе не само од нашата љубов кон музиката, туку и од нашето искуство во огранизирање на концерти, свирење во бендови или соло, како и учество во организрање на свирки и концерти во рамиките на движењето.

Музичката индустрија е нешто што многу ни смета. Во капиталистичкото општество се се врти околу парите и консумеризмот. Парите се основниот фактор за нашето преживување кој дехуманизира. Колку пати сме имале желба да видиме работи кои нашиот џеб не ни ги дозволил? Од друга страна пак, кога тоа можеме да си го дозволиме сме соочени со артисти/ки кои мешаат политика и емоции со цел да се продадат. Да сумираме, не сакаме комерцијализација на нашите идентитети за да се почуствуваме дека припаѓаме. Избираме бендови кои размислуваат слично со нас, кои се обидуваат да ја здробат мизеријата и кои не се придвижени од парите.

Над сето тоа, на наш начин, се обидуваме да создаваме моменти исполнети со жени, транс, квир, феминизам, антифашизам, антиавторитарен израз: самоогранизирајќи се. А ова го правиме зато што во нашите очи и уши тоа недостига. Дури и во просторот во кој луѓето се борат со комерцијалиноста на музиката, се чувствуваме осамени и гледаме како група на момчиња се забавуваат, додека ние стоиме пасивно и сме исклучени. Нашата пустелија сакаме да ја направиме денс подиум.

Самоорганизирање и антиавторитарност, застерени идеи...?

Кога се повикуваме на самоорганизирање, тоа значи дека нашите дискусии се анитхиерархиски и хоризонтални и дека нашите одлуки се донесени во согласност и колективно. Начинот на комуникација преку нашите флаери не е за да покажеме колку сме кул и колку кул зборови можат да се стават на картија. Тоа се работи со кои сме согласни, кои се обидуваме да ги постигнеме и за кои дискутираме во секојденевнио живот.

Исто така, сметаме дека основна работа за самоорганизирањето е изворот на средства. Парите за секој концерт (постери, патни трошоци за бендовите, изнајмување на простор итн) ги даваме од свој џеб. Нема ниту скршен денар што доаѓа од друга страна освен од продажбата на пијалоци и од кутијата за донации. Овај проект го прават луѓе кои го вложуваат своето слободно време и неплатен труд а за возврат добиваат радост предизвикана од непосредното чувство на потенцијалната заедница. Ние не сакаме да направиме платено работно место од нештата кои се интегрален дел на нашите животи. Исто така не сакаме да ги земаме парите кои „дарежливо“ се нудат. Многумина се обидуваат да „исперат“ пари или да дадат пари а за возврат да очекуваат исполнување на барања различни од тоа што ние го сакаме. Таквите „поклони“ се доста пригодни, но во нашиот случај ние сметаме дека за да направиме нешто не ни недостигаат пари. Се додека имаме желби, чекор по чекор, ќе успееме да ги исполниме.

Зборот анитавторитарност определува едно движење кон кое ние припаѓаме. Нашите мотиви се насочени кон движењето. Се надеваме дека луѓето кои ќе дојдат (вклучувајќи не и нас) ќе бидат охрабрени и оснажени од овие концерти, но исто така ќе се создадат услови за создавање на прекрасни нови контакти и дружби. И пред се, ќе се бориме со срце, тело, канџи (со лак или без, изгризани или маникирани) и заби, се додека овај скапан систем не умре заедно со секој авторитет и односи на моќ кои тој ги произведува.

Сакаме да не има на сите забранети места, надвор од интернетот: во јавниот простор каде што се движиме и дишиме и каде ја среќаваме сета говнарија која се нарекува општество. Ова очигледно има негативни последици но предоста е многу поголема кога стоиме во живо, како месо и коски, таму надвор, кога сме во контакт, кога се организираме, правиме колективи и ги изразуваме нашите желби и копнежи. Здосадено ни е да пливаме по мизеријата на атинската јама. Копнееме да го покажеме музичкото богатство (и не само тоа) кое можеме да го создадеме од секојдневниот живот во нашето слободно време. Ова е богатство кое го создаваат луѓе кои не секогаш се привилегирани или богати, кои во главно, припаѓаат на работничката класа и кои прават музика за да уживаат и за да уживаме.

Постскриптум:

Како што споменавме погоре, ние не сме прокет на политичка партија. Очигледно, за концертите да се случат ни треба помош. Помошта што ја добиваме е од блиски луѓе преку солидарност, на различни начини: од давање на идеа за банер до лепење на постери или правење на постери или стоење во барот до изнемоштеност и многу други нешта. Без овие луѓе, сето ова нема да се случи. Ги сакаме и им благодариме од срце.

Зборот „punkhurst” се користел за покажување на видливост за време на првиот бран на феминизам, кога жените се бореа за право на глас, право на образование, целосна правна еднаквост со мажите итн. Емелин Панкхрст (Emmeline Pankhurst) била водечка фигура кај суфражистките во британија. Тие биле познати по нивните акции: блокади со седење, симболично градење на сквотови, демонстрации, штрајк со глад, бомбардирања, собирања итн. Во зборот „punkhurst“ не најдовме светица туку брак помеѓу панкот и феминизмот.

Како што рековме: не постојат само жени и мажи туку многу родови и ниту еден. Затоа, не го претпоставувајте родот туку прашувајте со кој род да се обраќате.

Некои технички информации:

Се трудиме просторот кој го избираме да има тоалети во спротивно изнајмуваме. Повеќето од нас ја разбираат потребата од тоа.

Исто така се трудиме просторот да биде достапен за луѓето со посеби потреби.

Имаме кутија за прва помош. Повеќето од нас знаат да пружаат прва помош. Исто така ќе се погрижиме да има доволно толаетна хартија и менструлани влошки.

Aυτοοργανωμένη συναυλία στην κατάληψη Παπουτσάδικο με φεμινιστικές, κουήρ, ντόπιες μπάντες καθώς και μπάντες από το εξωτερικό.

Κατάληψη Παπουτσάδικο: http://papoutsadiko.espivblogs.net/


bitchy 101: oι πανκ-σέξουαλ οντότητες που τόσο αγαπάμε να ακούμε αλλά σπάνια έχουμε την ευκαιρία!! Θα βρίσκονται στην σκηνή της κατάληψης Παπουτσάδικο που θα τη ράνουμε με εξτρά εκχύλισμα μπύρας για να τις υποδεχτεί. Κουήρ, χοντρές και επιθετικές, οι αμαζόνες του λίπους θα μας τραγουδήσουν παλιούς και καινούριους πανκ/ποπ δυναμίτες, για το πάχος, το κουήρ και άλλες ιστορίες. Σεισμός, σεισμός, πανκσεξουαλισμός!
facebook

nuclear family: αντικαθιστούν το «δεν υπάρχει μέλλον» με μία τεράστια ταμπέλα από νέον που γράφει «ΝΑΙ». Οι nuclear family παίζουν συνθ-ποπ για μια κουήρ επανάσταση. Δηλώνουν ότι η ελεκτροκλάς είναι πεθαμένη και το ότι να είσαι γκέι είναι το καινούργιο πανκ. Ξεκίνησαν το 2005 από τα σπλάχνα της trash drag σκηνής της Κοπεγχάγης. Ταπεινός τους στόχος να φτιάξουν ποπ μουσική για μία κουήρ επανάσταση.
bandcamp

mayr: δεν είναι «αυτός», δεν είναι «αυτή», είναι απλά το mayr. Παίζει με κιθάρα, σύνθια, βιολιά, πετάλια και λούπες για να φτιάξει έναν ήχο που μοιάζει με τραγούδι ή πανκ ροκ ή και τα δύο (και μερικές φορές μυρίζει γατίλα). Με στίχους πότε στα γαλλικά, πότε στα γερμανικά, πότε στ’ αγγλικά, η ουσία είναι μία: genderfuck noisepunk. «Και ανεμίζουμε τα βυζιά μας στον αέρα».
website

ms mutt: καθηλωτικό σόλο βαβούρας (κι όχι πανκ) από βιέννη. Ο έγχορδος ήχος στην απλούστερη αλλά και στην πιο πολύπλοκη μορφή συναντά τα αναλογικά μηχανήματα σε μια θορυβώδης αρμονία. Η απουσία στίχων έρχεται να αντικατασταθεί από ηχηρά κιθαριστικά σόλο στρωμένα όμορφα με νόιζ στοιχειά και εξπεριμένταλ πενιές, διακοσμημένα με ήχους αναλογικών ταινιών και αντικειμένων.
soundcloud

A self organized concert in Papoutsadiko Squat, with feminist, queer local bands as well as bands from abroad.

Papoutsadiko Squat: http://papoutsadiko.espivblogs.net/


bitchy 101: the punksexual entities that we love to listen to so much but rarely do we have the chance!! They will be at the stage of Papoutsadiko Squat which will be sprayed with extra extract of beer to welcome them. Queer, fat and aggressive, the amazons of fat will sing to us old and new punk/pop dynamites for fat identity, queer and other stories. Earthquake, earthquake, punksexualism!
facebook

nuclear family: replacing “no future” with a big neon "YES". Nuclear family plays synth-pop for a queer revolution and declares that electroclash is dead, and gay is the new punk! The band exists since 2005 from the heart of trash drag scene of Copenhagen and now is a solo act. The aim is to make pop music for a queer revolution.
bandcamp

mayr: it's not she, it's not he, it's just mayr! Mayr is working with guitar, synthesizer, violin, effect pedals and loops to produce songs which sound like punk rock, chanson or both (and sometimes smell like cat). With lyrics sometimes in french, others in german or in english, the essence is one: genderfuck noisepunk. “Waving our tits in the wind”!
website

ms mutt: gripping noise solo from Vienna. Stringed sound in its simple but also complexed form meets analogue machines in a noisy harmony. The absence of lyrics is being replaced from loud guitar solo wonderfully given with noise elements and experimental touches, decorated with sounds of movies and things.
soundcloud

                                                                                                                                                                                                 

доаѓа наскоро...

poster upcoming

 





punkhurst.show@gmail.com